menu

Babs Verstrepen

Lieve R, ik vind het jammer dat je er niet meer bent en ik ga je missen. Je hebt me iets meegegeven in het leven waarvan ik nu pas de werkelijke waarde zie. Die gewaarwording kwam overigens best hard binnen en heeft me een paar dagen uit mijn evenwicht gebracht.

In 2015 zijn zeventien mensen vermoord in de directe omgeving van Breda, zeventien! Daarmee voert Breda de zogenaamde moordlijst van Nederland aan. Wanneer zelfs de burgemeester hier tijdens zijn nieuwjaarstoespraak aan refereert, dan weet je dat er ècht iets aan de hand is.

Aan het einde van het jaar word je doodgeknuppeld met irritante reclames die je willen verleiden om over te stappen naar een andere ziektekostenverzekeraar. Tegelijkertijd hoor ik mensen om me heen klagen over de macht van verzekeringsmaatschappijen.

Vroeger was het van wol, daarna van katoen en tegenwoordig is het blijkbaar hip om underware te dragen van bamboe, zo vertelt een opzichtig reclame billboard mij in de stad. Omdat ik nog een kerstkadootje zoek voor mijn lief, blijft het door mijn hoofd spoken, ondergoed van bamboe?

T’is awir un tedje geleje mar k’wit ut nog besgoe. Meej s’moeder nar d’un grôte Kerrek, om daor un kurzus Bredaos te krijge. Tweej van dieje Paoters, Paoter Terrepetijn en Paoter Sjaggerijn doen da wellis.

Tussen alle storm en regen is er één mooie dag, en om van die spaarzame zonnestraaltjes te genieten, ga ik even op een bankje zitten in het park. Naast me zit een jonge moeder met een wandelwagen van een duur merk.

‘Hoor de wind waait door de bomen’. Dit jaar namen de weergoden deze tekst wel heel erg serieus. Terwijl het dakleer van de daken wappert, staan er allemaal kindjes verkleed als hulppiet op de kade te wachten. De één met een hele zwarte toet, de ander met een paar roetvegen.

“In het voormalige gemeentehuis van Teteringen komen appartementen voor dementerende bejaarden.” Na het lezen van dit bericht is voor mij de cirkel rond.

Zelf liep ik er al een tijdje mee rond, maar niemand kon me precies vertellen wat ik mankeerde. Het stemmetje in mijn hoofd bleef maar door zagen dat er iets mis was, en uiteindelijk ben ik het internet op gegaan om het hypochondertje in mijn hoofd te voeden.

De rij is lang en het plenst van de regen. In de hoop dat het iets minder hard zou gaan regenen heeft iedereen tot het laatste moment gewacht om van huis te gaan, maar helaas. Nu staan we hier met z’n allen in een rij die langzaam korter wordt.

Mijn lief is een grote stoere kerel maar toen hij enige tijd geleden voor een operatie naar het ziekenhuis moest, was hij iets minder stoer. Na rijp beraad kiest hij ervoor om de schokdempertjes in zijn knie te laten bijvijlen onder algehele narcose.

Ondanks dat ik een pest-hekel heb aan de herfst is er toch een lichtpuntje en voel ik de spanning stijgen. De dagen worden korter en de nachten langer. Nog heel even en dan gaat de wintertijd weer in en mogen we de wijzers van de klok een uurtje achteruit slepen.

Ik word oud, rimpels verschijnen in mijn gezicht, cellulitis op de heupen en hier en daar teveel vel met iets te weinig vlees eronder. Misschien komt het daardoor dat ik de laatste tijd heel wat parallellen zie met het verleden.

Mensen van mijn generatie zijn opgegroeid met de smurfen. Niet alleen als de tekenfilmfiguurtjes maar ook als ‘zangers’.

Soms zou je willen dat je aan de rand van een idyllisch Spaans dorpje woont. Dat je vanuit de keuken uitzicht hebt over een azuurblauwe Middellandse zee en dat de zon altijd schijnt.

Terwijl ik me in de sportschool in het zweet sta te werken, denk aan een kort berichtje in de krant wat me niet loslaat. Ik kijk op me heen, op zoek naar iemand met een zogenaamd sportorgasme. Volgens het artikel zou één op de tien sporters zo’n orgasme krijgen tijdens het trainen.

Deze druilerige zondag staat in het teken van een maandelijks terugkerende exercitie; huis kuisen. De badkamer poetsen, wc schrobben en de berg schone was opruimen die zich naast de wasdroger heeft verzameld.

Joepie, Breda staat op nummer 1! Hebben we de mooiste kerk? Het mooiste theater? De leukste binnenstad? Nee, maar met een gemiddelde van 37 goederentreinen per dag, hebben we wel mooi het hoogste aantal goederentreinen dat door onze stad rijdt. Dat zijn er bijna 14.000 per jaar!

Soms lig je twee nachten te piekeren over iets wat je gehoord hebt. Zo sprak ik van de week een bevriende leraar van een basisschool. Het gesprek ging over zijn frustraties over de huidige ontwikkelingen binnen het Basisonderwijs.

COLUMN - Ik denk dat het tijd is voor een alternatief. Harleyclubs hebben een slecht imago en met enige regelmaat wordt dat vertaald in het verbieden of afgelasten van een Harley-evenement. Zo ook in Breda.

De huisjes zijn donker en het welig tierende onkruid siert de voortuintjes, het is zomervakantie en iedereen is weg. Daarom is het extra verrassend wanneer we zondagochtend het centrum in lopen en daar een drukte aantreffen.

Geen idee hoe ik aan dit boekje kom. Heb ik het ooit van iemand gekregen? Heb ik het zelf gekocht? Komt het uit een zogenaamde erfenis en stond het vroeger bij oma op de plank? Ik heb werkelijk geen idee meer, maar ineens zie ik het staan en ik pak het.

We kennen hem allemaal, the Big Funnelman. De grote, rode man met de trechter in zijn mond die ons begroet wanneer we Breda vanuit het zuiden naderen via de A27.

Pagina's