menu

Babs Verstrepen

‘Ik ben gek.' Vroeger schreven we deze tekst op een stukje papier en plakten we dat stiekem op de rug van Peter. Op deze manier gaf je niet alleen aan dat je Peter een eikel vond, je probeerde ook een alliantie te vormen met klasgenoten die er net zo over dachten.

Met het aanwijzen van een nieuwe locatie voor de opvang van ontheemde asielzoekers komt De Koepel leeg te staan. Al velen hebben zich gebogen over een mogelijke toekomstbestemming en ondanks dat ik het een ludiek plan vind om er een markthal van te maken, is het geen goed plan.

Het begrip afwijking is breed, en tegenwoordig heb je al snel een rugzakje. Onze maatschappij kan niet meer omgaan met eigenaardigheden en wanneer je iets van het midden afwijkt dan moet dat meteen rechtgetrokken worden met een pilletje of een therapie.

Nee, dit verhaaltje gaat niet over mijn weegschaal. Hoewel, dat ding heeft wel iets weg van een ouderwetse slager. Elke week doet hij een onsje extra bij, alleen in tegenstelling tot de slager, vraagt hij niet of ik dat goed vind.

Wat is er fijner dan met je brakke carnavalshoofd de kater te verdringen met een stukje Bredase cultuur. Een harde brain-reset voordat het gewone leven weer begint. Om de overgang een beetje gefaseerd te laten verlopen gaan we naar het Breda's Museum.

Wij, Bredanaren, zijn blijkbaar goed in het bewaren van geheimen, en één van de best bewaarde geheimen is zaterdagmiddag waar te nemen op de Grote Markt.

Er zijn van die momenten dat je iets zegt of doet, waarvan je achteraf denkt….. WAAROM??

Ondanks de goede voorbereiding is ook dit jaar mijn outfit nog niet helemaal gereed wanneer ik mij richting de start van de Bredase Klûntocht begeef.

Lieve R, ik vind het jammer dat je er niet meer bent en ik ga je missen. Je hebt me iets meegegeven in het leven waarvan ik nu pas de werkelijke waarde zie. Die gewaarwording kwam overigens best hard binnen en heeft me een paar dagen uit mijn evenwicht gebracht.

In 2015 zijn zeventien mensen vermoord in de directe omgeving van Breda, zeventien! Daarmee voert Breda de zogenaamde moordlijst van Nederland aan. Wanneer zelfs de burgemeester hier tijdens zijn nieuwjaarstoespraak aan refereert, dan weet je dat er ècht iets aan de hand is.

Aan het einde van het jaar word je doodgeknuppeld met irritante reclames die je willen verleiden om over te stappen naar een andere ziektekostenverzekeraar. Tegelijkertijd hoor ik mensen om me heen klagen over de macht van verzekeringsmaatschappijen.

Vroeger was het van wol, daarna van katoen en tegenwoordig is het blijkbaar hip om underware te dragen van bamboe, zo vertelt een opzichtig reclame billboard mij in de stad. Omdat ik nog een kerstkadootje zoek voor mijn lief, blijft het door mijn hoofd spoken, ondergoed van bamboe?

T’is awir un tedje geleje mar k’wit ut nog besgoe. Meej s’moeder nar d’un grôte Kerrek, om daor un kurzus Bredaos te krijge. Tweej van dieje Paoters, Paoter Terrepetijn en Paoter Sjaggerijn doen da wellis.

Tussen alle storm en regen is er één mooie dag, en om van die spaarzame zonnestraaltjes te genieten, ga ik even op een bankje zitten in het park. Naast me zit een jonge moeder met een wandelwagen van een duur merk.

‘Hoor de wind waait door de bomen’. Dit jaar namen de weergoden deze tekst wel heel erg serieus. Terwijl het dakleer van de daken wappert, staan er allemaal kindjes verkleed als hulppiet op de kade te wachten. De één met een hele zwarte toet, de ander met een paar roetvegen.

“In het voormalige gemeentehuis van Teteringen komen appartementen voor dementerende bejaarden.” Na het lezen van dit bericht is voor mij de cirkel rond.

Zelf liep ik er al een tijdje mee rond, maar niemand kon me precies vertellen wat ik mankeerde. Het stemmetje in mijn hoofd bleef maar door zagen dat er iets mis was, en uiteindelijk ben ik het internet op gegaan om het hypochondertje in mijn hoofd te voeden.

De rij is lang en het plenst van de regen. In de hoop dat het iets minder hard zou gaan regenen heeft iedereen tot het laatste moment gewacht om van huis te gaan, maar helaas. Nu staan we hier met z’n allen in een rij die langzaam korter wordt.

Mijn lief is een grote stoere kerel maar toen hij enige tijd geleden voor een operatie naar het ziekenhuis moest, was hij iets minder stoer. Na rijp beraad kiest hij ervoor om de schokdempertjes in zijn knie te laten bijvijlen onder algehele narcose.

Ondanks dat ik een pest-hekel heb aan de herfst is er toch een lichtpuntje en voel ik de spanning stijgen. De dagen worden korter en de nachten langer. Nog heel even en dan gaat de wintertijd weer in en mogen we de wijzers van de klok een uurtje achteruit slepen.

Ik word oud, rimpels verschijnen in mijn gezicht, cellulitis op de heupen en hier en daar teveel vel met iets te weinig vlees eronder. Misschien komt het daardoor dat ik de laatste tijd heel wat parallellen zie met het verleden.

Pagina's