menu

Babs Verstrepen

8.10 uur. Zaterdag is hier in huis een vrije dag dus aaarghhh waarom had ik bedacht dat dit een uitstekende dag zou zijn om al die klusjes op de steeds langer wordende to-do lijst af te werken? In een poging die gedachten te blokkeren, draai ik me nog eens om in bed.

Mijn autootje is niet snel, van nul tot honderd haal ik niet binnen minuut. Autootje reageert op mijn commando’s alleen niet altijd even snel als ik zou willen. Ik noem dat het karakter van mijn oldtimertje.

Wanneer ik aan Breda denk, dan denk ik aan de stad waarin ik mij thuis voel. Behalve op zaterdagavond, want dan is Breda het epicentrum van de merrie- en hengstenballen, de vrijgezellenfeestjes.

Tot voor kort gingen mannen naar een herenkapper, salons met de naam Jacques, Jean-Paul of Henry. Tegenwoordig gaan mannen naar een barbershop. Ook in Breda schieten ze als paddenstoelen uit de grond.

Wat is de natuur toch mooi en wat hebben we er toch veel van, zo in de directe omgeving van ons stadje. Maar een fietstochtje langs een weiland met grazende koeien, roept soms vragen op. Zoals de vraag: waarom houden koeien eigenlijk hun plas op?

Een winnend lot in de loterij? Een slank lichaam? Verre reizen? Een dure auto? Een schoon en opgeruimd huis? Nee, op de vraag waar ik echt jaloers ben, is maar één antwoord mogelijk: op vrouwen die zich elegant kunnen voortbewegen op hoge hakken.

City Marketing heeft als taak om het imago van de stad om te zetten in klinkende munt. Bijvoorbeeld door meer toeristen, bedrijven, investeerders, studenten, gezinnen of gewoon gelukszoekers naar de stad te trekken. Maar hoe doe je dat?

Harstikke handig zo’n buurt-app. Zeker wanneer het nageslacht zijn jas weer eens vergeten is in de speeltuin of wanneer je je gebruikte meubeltjes een tweede leven gunt. Maar steeds vaker krijgen we ook berichtjes over verdachte personen die zich in de wijk zouden ophouden.

Met de sluiting van de Amercentrale in zicht wordt het tijd om na te denken over hoe we de verwarming voor dertienduizend woningen in onze stad gaan regelen. Zou het niet mooi zijn wanneer we onze eigen poep zouden kunnen omzetten in gas, licht en drinkwater?

Nee, het leven van een zakkenroller gaat tegenwoordig over belletjes, 'tinkle alarmen' welteverstaan. Kleine metalen belletjes die met een haakje vastgeklikt kunnen worden aan een portemonnee, telefoon of de rits van een tas.

Het stoplicht springt op groen en ik druk het gaspedaal helemaal onderin, de motor van de auto loeit, maar ik maak me niet zo druk om de maximum snelheid. In de verte zie ik iets vreemds opdoemen.

Lang geleden was de brievenbus een magisch ding. Het was de opening waardoorheen de uitnodigingen voor verjaardagsfeestjes, brieven van penvriendinnetjes, de Donald Duck en de tv-gids door naar binnen kwamen.

‘Ik ben gek.' Vroeger schreven we deze tekst op een stukje papier en plakten we dat stiekem op de rug van Peter. Op deze manier gaf je niet alleen aan dat je Peter een eikel vond, je probeerde ook een alliantie te vormen met klasgenoten die er net zo over dachten.

Met het aanwijzen van een nieuwe locatie voor de opvang van ontheemde asielzoekers komt De Koepel leeg te staan. Al velen hebben zich gebogen over een mogelijke toekomstbestemming en ondanks dat ik het een ludiek plan vind om er een markthal van te maken, is het geen goed plan.

Het begrip afwijking is breed, en tegenwoordig heb je al snel een rugzakje. Onze maatschappij kan niet meer omgaan met eigenaardigheden en wanneer je iets van het midden afwijkt dan moet dat meteen rechtgetrokken worden met een pilletje of een therapie.

Nee, dit verhaaltje gaat niet over mijn weegschaal. Hoewel, dat ding heeft wel iets weg van een ouderwetse slager. Elke week doet hij een onsje extra bij, alleen in tegenstelling tot de slager, vraagt hij niet of ik dat goed vind.

Wat is er fijner dan met je brakke carnavalshoofd de kater te verdringen met een stukje Bredase cultuur. Een harde brain-reset voordat het gewone leven weer begint. Om de overgang een beetje gefaseerd te laten verlopen gaan we naar het Breda's Museum.

Wij, Bredanaren, zijn blijkbaar goed in het bewaren van geheimen, en één van de best bewaarde geheimen is zaterdagmiddag waar te nemen op de Grote Markt.

Er zijn van die momenten dat je iets zegt of doet, waarvan je achteraf denkt….. WAAROM??

Ondanks de goede voorbereiding is ook dit jaar mijn outfit nog niet helemaal gereed wanneer ik mij richting de start van de Bredase Klûntocht begeef.

Pagina's