menu

Babs Verstrepen

COLUMN - Hoe enorm kut moet jouw leven wel niet zijn? Dat vraag ik me nu al een paar dagen af. Sinds dinsdagavond om precies te zijn.

Nu de discussie over genderneutraliteit echt op gang komt is ook dit stuk proza aan vernieuwing toe. Want wat gaan we straks doen met het eeuwige wc-bril dilemma? Omhoog of omlaag? Genderneutrale wc’s léken me een sympathiek gebaar naar de mensen die daar behoefte aan hebben.

Een tijd geleden vroeg een vriendinnetje me hoe je echte liefde kunt herkennen. De struggle van elke veertiger met een pijnlijke echtscheiding achter de kiezen. Ik moest haar het antwoord schuldig blijven. Nu weet ik het wel.

COLUMN - Dat je de meeste tv-commercials met een korreltje zout moet nemen wist ik wel, maar er zijn ook reclames waarbij je in één klap door je hele wintervoorraad strooizout heen bent.

COLUMN - Het is een bekend fenomeen, wanneer iemand zegt dat je niet aan een roze olifant mag denken dat je dan juíst denkt aan een roze olifant. Dus toen iemand mij vroeg om niet over het volgende onderwerp te schrijven, kon ik aan weinig anders meer denken dan aan dit onderwerp.

COLUMN - Wat moet het leven heerlijk ongecompliceerd en zorgeloos zijn wanneer je grootste probleem bestaat uit de kookluchtjes of de loslopende kat van je buren.

Daar stond ik dan. Op een roltrap op een luchthaven in een vreemde stad in een vreemd land. Een paar treden boven me staat een stelletje te keuvelen. In eerste instantie besteed ik geen aandacht aan ze.

Humor ligt op straat. Of soms staat het, met een lasergun in de hand, verscholen achter een boom. Alleen ziet ome K. er de humor even niet van in.

Door alle terreuraanslagen van de laatste tijd zouden we bijna vergeten dat Moslims ook maar gewone mensen zijn. Mensen met gewoontes en tradities die over het algemeen niet zo gek veel te maken hebben met zwaaiende Kalashnikovs.

Maandagochtend half zeven is per definitie niet mijn favoriete moment van de week. Het irritante geluid van de wekker luidt dan steevast het begin in van een nieuwe werkweek. Toch was de aanstormende week afgelopen maandag niet mijn grootste probleem.

Ineens waren ze er, van die felgekleurde propellertjes die je tussen je vingers kunt laten ronddraaien. Ligt het aan mij? Of zijn er meer mensen die geen hol begrijpen van de hype rondom Fidget spinners?

…ontharingsstress. Mannen, lees mee. Waarom onze lieve heer ons heeft uitgerust met wild woekerende bossages is mij ook een raadsel. Hoe je de ontbossing het beste aan kunt pakken trouwens ook, dus heren, denk even mee.

Nee, dit is geen gefrustreerde oproep om materiaal te verzamelen voor een inspirerend behangetje in onze nieuwe slaapkamer. Het is ook geen naargeestig verzoek om onschuldige tieners na een hockeywedstrijd stiekem te fotograferen tijdens het douchen.

Dat is volgens mij wat ik had moeten zeggen toen de vriendelijke mevrouw achter de kassa me vroeg of ik nog moestuintjes wilde hebben. Maar ja, jonge groene sprietjes op de vensterbank zijn ook wel gezellig in het voorjaar, toch?

Heel even was ik bang dat ik gisteravond in de uitzending van Hart van Nederland zou moeten zeggen ‘Ja, ik heb hem de weg gewezen naar het 538-feest. Het was wel een beetje een rare man met die grote rugzak en zo.’

Soms zit de dunne scheidslijn tussen vriendschap met de buren en elkaars privacy respecteren me wel eens in de weg. Helemaal nu door de introductie van netwerken als BuurtApp en Nextdoor bijna alles bespreekbaar is geworden.

Volgens mij vinden wij onszelf zo tolerant dat we het verschil tussen tolereren en accepteren niet eens meer kennen.

Vroeger dacht ik dat mijn laptop een hekel aan me had wanneer er weer eens een dieet-reclame voorbij kwam. Nu weet ik dat het niet aan mijn computer ligt maar aan de Google-gestapo. Maar waarom denkt dat algoritme dat ik een voorliefde heb voor de lijn- en afval-avonturen van Linda de Mol?

‘Nooit zal ik zo’n ouwe zeur worden die klaagt over geluidsoverlast.’ Met die legendarische belofte ontkurkte vriend V. ooit een magnum bubbels. Vanaf dat moment was hij namelijk de trotse nieuwe eigenaar van een appartement in het levendige centrum van Breda.

COLUMN - Mijn Philips wake-up light komt langzaam tot leven, en ik ook. Nog een paar minuten en dan begint het Japanse tingeltangelmuziekje om me te vertellen dat ik mijn warme bed moet verruilen voor de grote boze buitenwereld.

Wanneer ik èrgens jeukende uitslag van krijg, dan is het wel van verkopers die vinden dat ik iets nodig heb. Diezelfde pukkeltjes kwamen opzetten toen BredaVandaag melding maakte van de plaatsing van digitale flitspalen langs de Noordelijke Rondweg.

Al dat bier van de afgelopen dagen doet rare dingen met me. Zo droomde ik dat ik verliefd was op Klaas Dijkhoff. Klaas Dijkhoff! Dat kan helemaal niet, want Klaas heeft een baard.

Pagina's