menu

Bezig Breda

Op een rustig pleintje stonden ze ene dag nog gebroederlijk naast elkaar. Alsof de vier oude reuzen een gezellig onderonsje hadden. Ze bogen naar elkaar toe en leken een boompje op te zetten. Toen ik de volgende dag opnieuw de plaats kruiste, geloofde ik mijn ogen niet.

‘Een jaar waarbij iedere pagina de moeite waard is’. Dat is wat een bevriende relatie mij aan het begin van een nieuw schrijfjaar wenste. Die zin was de basis voor mijn eerste column van 2015.

De straten lijken stiller. En leger vooral. Waar parkeerders eerst dagelijks moesten speuren naar het vinden van een gaatje, zijn de parkeerplaatsen voor het uitkiezen. Het onkruid komt er al omhoog. Net als de stokrozen die massaal besloten lijken te hebben om op hun mooist te zijn.

Wat deed u op de warmste zaterdag van het jaar? Trok u er op uit, bijvoorbeeld naar het snel aangelegde palmstrandje op de Havermarkt in Breda om met een gelijknamig biertje in de hand af te koelen? Ging u naar Utrecht om de renners van de Tour de France voorbij te zien vliegen?

Doen wat je het liefste doet! Die visie kreeg ik mee van huis uit. Het maakte mijn ouders niet uit welke opleiding ik ging volgen of voor welk vak ik koos. Ik had alle vrijheid als ik maar mijn best deed.

COLUMN - Als ik bijna thuis ben van wéér een uitlaatrondje, roept een meneer mij in de verte. Ik heb hem niet eerder in de buurt gezien. Kennelijk hij mij wel. Eenmaal op praatafstand, zegt hij: ‘U schrijft van die stukjes, dan kunt u vast wat voor ons betekenen’. Ik ben op mijn hoede.

Opvallend is het wel, die plantenbak midden op een Bredaas trottoir. Ik ben net wakker en laat onze hond uit, als mijn oog valt op de rechthoekige grijze bak in de verte, met daarin een bloeiende roze bolhortensia. Ik schrik, er zal toch niemand aangereden zijn?

Gaat dit jaar de tijd sneller? De vraag stellen is hem beantwoorden. De tijd gaat verder in hetzelfde gestage tempo. Het ligt aan jezelf hoe je het tempo ervaart. Wat mezelf betreft; het tempo ligt hoog.

Verzoekje van de hoofdredacteur van BredaVandaag; of ik dinsdag 7 april om 18.00 uur in de Bommel kan zijn. Het kost maar een halfuurtje. Mijn verstand zegt dat een onmogelijk tijdstip is. Mijn gevoel zegt dat ik erbij moet zijn.

De meeste apparaten bij mij in huis sprongen afgelopen zaterdagnacht naar de juiste tijd. Zonder tussenkomst, ik hoefde er niet voor wakker te blijven. Ook was het niet nodig om de volgende ochtend zelf nog aan het verzetten van de klok te denken.

Pagina's